Droga do celu -
indywidualna praca z pacjentem

Rehabilitacja i fizjoterapia są naszą wielką pasją. Właśnie na wiedzy z zakresu tych dziedzin postanowiliśmy zbudować nowy szpital. Stale pogłębiamy naszą wiedzę, dlatego dzisiaj możemy zaoferować pacjentom szerokie portfolio metod fizjoterapeutycznych. Przywiązujemy dużą wagę do indywidualnej pracy z pacjentem. Bezpośredni kontakt z terapeutą to gwarancja swobody i pewność, że fizjoterapeuta poświęca całą swoją uwagę temu, jednemu pacjentowi.

MANIPULACJA POWIĘZIOWA FDM WG TYPALDOSA

Terapia FDM jest innowacyjną metodą leczenia, która uznaje, że przyczyną fizycznych dolegliwości i ograniczeń funkcjonowania organizmu są dystorsje powięziowe, które pojawiają się w następstwie urazów, przeciążeń w narządzie ruchu człowieka lub po leczeniu operacyjnym. Prawidłowo prowadzone leczenie dystorsji powinno skutkować efektywnym zniesieniem dolegliwości bólowych i ograniczeń ruchomości.

Powięź, czyli błona łącznotkankowa chroni i oddziela od siebie mięśnie i grupy mięśni. Tworzy sieć, która utrzymuje w jedności całe ciało. Powięź pełni bardzo ważną rolę w organizmie człowieka przy procesach biochemicznych i oraz tworzy swoistą macierz w komunikacji międzykomórkowej. Powięź jest bogato unerwiona, dlatego często staje się źródłem bólu.

Aby postawić prawidłową diagnozę, wybrać sposób i technikę leczenia fizjoterapeuta przeprowadza wywiad z pacjentem, badania funkcjonalne i bacznie obserwuje jego mimikę i gesty. Mowa ciała pacjenta daje wskazówki nt. rodzaju dystorsji i pomaga ustalić plan leczenia. Leczenie polega na przyłożeniu intensywnego ucisku aplikowanego na specyficzne punkty na ciele lub wzdłuż określonych szlaków, inne polegają na przyłożeniu siły pociągania lub kompresji na określone stawy.

Celem każdej interwencji według FDM jest anatomiczna korekcja powięzi. Jeżeli dystorsja powięzi zostaje skorygowana, można liczyć na natychmiastową poprawę ruchomości i/lub na redukcję bólu. Z reguły leczenie trwa krótko, zatem czas rekonwalescencji zapewnia szybki powrót do poprzedniej aktywności fizycznej, bez stosowania unieruchomienia.

W jakich schorzeniach wykorzystuje się manipulację powięziową FDM wg Typaldosa?

  • ostrych stanach po skręceniach i zwichnięciach stawów
  • stanach przeciążeniowych stawów i tkanek miękkich
  • urazach sportowych np. naciągnięciach więzadeł,
  • stłuczeniach, naderwaniach włókna mięśniowego etc.
  • dolegliwości stawów biodrowych
  • kontuzje stawów kolanowych
  • urazy stawu skokowego
  • bóle i ograniczeniach ruchomości w stawach barkowych (Zespół Bolesnego Barku)
  • bóle stawów łokciowych (łokieć tenisisty, łokieć golfisty)
  • dolegliwości stawów rąk, nadgarstków (zespół cieśni nadgarstka)
  • objawach takich jak odrętwienie lub mrowienie oraz
  • słabość/osłabienie lub niestabilność
  • bóle kręgosłupa i szyi oraz głowy (ostre i przewlekłe)
TERAPIA MANUALNA

Terapia manualna, czyli leczenie struktur kręgosłupa i stawów obwodowych rękami terapeuty w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych jest wykorzystywana od bardzo dawna. Jest najbardziej naturalnym sposobem przynoszenia ulgi w cierpieniu jednemu człowiekowi rękami drugiego człowieka i jak przed wiekami, tak po dzień dzisiejszy terapia manualna pozostaje jedną z niewielu dziedzin, gdzie terapeuta ma bezpośredni kontakt z chorym, a leczenie odbywa się bez udziału środków farmakologicznych, skomplikowanej aparatury czy też noża chirurgicznego.

Terapia manualna zajmuje się badaniem i leczeniem tzw. zaburzeń czynnościowych w narządzie ruchu oraz określeniem przyczyn, które mogły do nich doprowadzić. Głównym działaniem terapii manualnej jest wykrywanie i usuwanie deficytów ruchowych (barier czynnościowych) zarówno w odniesieniu do ruchomości stawów kręgosłupa, krążka międzykręgowego, stawów obwodowych, jak i ruchomości tkanek miękkich związanych z narządem ruchu: skóry, tkanki podskórnej, powięzi, więzadeł, torebek stawowych, ścięgien, a przede wszystkim mięśni. Leczenie i ustępowanie dolegliwości bólowych jest niejako konsekwencją przywracania prawidłowych funkcji narządu ruchu. We Vratislvia Medica nasz doświadczony zespół fizjoterapeutów wykorzystuje w codziennej pracy z pacjentem metody i techniki wg różnych koncepcji, przyczyniają się do poprawy stanu funkcjonalnego narządu ruchu, ale także regresji objawów. Do najbardziej znanych metod terapii manualnej należą: koncepcja Ackermanna, Hartmana, Mulligana, Kaltenborna-Evjentha czy Levitt’a oraz manipulacja powięziowa FDM (Fascial Distortion Model wg Typaldosa).

W jakich schorzeniach wykorzystuje się terapię manualną?

  • bóle kręgosłupa szyjnego, piersiowego, lędźwiowego
  • promieniujące do kończyn dolnych, górnych
  • bóle pochodzenia dyskowego
  • lumbago
  • „rwa kulszowa”
  • „rwa ramienna”
  • bóle stawów biodrowych, kolanowych, stóp
  • bóle barków, łokci, nadgarstków
  • bóle głowy
  • bóle klatki piersiowej: przeszywające, opasujące
  • wady postawy, w tym skoliozy
  • zespół bolesnego barku
  • stany pourazowe kręgosłupa i stawów obwodowych
  • mioartropatie stawów skroniowo-żuchwowych (w tym z zaryglowaniem krążka śródstawowego) – leczenie we współpracy ze stomatologiem z zastosowaniem szyn relaksacyjnych i repozycyjnych, indywidualnie dobranych do każdego pacjenta

Jakie są przeciwwskazania do stosowania metody?

  • zaawansowana osteoporoza
  • problemy z krzepliwością krwi
  • silny ból uniemożliwiający przeprowadzenia badania
  • nowotwory, zwłaszcza kości lub z przerzutami do kości
  • poważne zaburzenia narządów wewnętrznych
  • ciąża
  • złamania, zwichnięcia
  • kręgozmyk prawdziwy w okolicy zabiegowej
  • niewydolność kręgowo-podstawna przy pracy na odcinku
  • szyjnym kręgosłupa
CHIROPRAKTYKA I OSTEOPATIA FUNKCJONALNA WG ACKERMANN'A

Jedną z najbardziej znanych metod leczenia ruchuem jest Chiropraktyka i Osteopatia Funkcjonalna wg Ackermanna'a. Ta szczególna forma terapii manualnej, oparta jest na koncepcji, według której dolegliwości wywołane w ognisku pierwotnych wymuszają powstanie kompensacji w  całym narządzie ruchu. Przed postawieniem diagnozy fizjoterapeuta przeprowadza dokładny wywiad z pacjentem i badanie podmiotowe (często wymagane jest badanie radiologiczne, dające informacje o stanie strukturalnym oraz o przeciwwskazaniach do stosowania określonych technik).

Po dokładnym wywiadzie ukierunkowanym na występujące dolegliwości jak i obserwację terapeuta określa indywidualny dla każdego pacjenta tok leczenia, który opiera się na badaniu palpacyjnym miednicy i pomiarze długości kończyn. Taka diagnostyka pozwala określić pozycję stawów krzyżowo-biodrowych i położenie kości krzyżowej w stosunku do piątego kręgu odcinka lędźwiowego. Badanie, które nazywane jest często „fenomenem sekundowym” ma ogromne znaczenie dla wyboru odpowiedniej ścieżki terapeutycznej, pozwala określić, czy  widoczne zmiany postawy, wiążą się z problemem funkcjonalnym (odruchowym), czy strukturalnym i jaki jest poziom kompensacji.

Metoda jest bardzo precyzyjna i dokładna, ponieważ fizjoterapeuta działa w miejscu przyczyny schorzenia. W leczeniu wykorzystuje się techniki manipulacji i mobilizacji. W trakcie terapii specjalista koryguje ułożenie kręgów i stawów międzykręgowych, co poprawia funkcjonowanie kręgosłupa, zmniejsza ucisk na nerwy i rdzeń kręgowy i łagodzi dolegliwości bólowe.

W jakich schorzeniach wykorzystuje się terapię manualną wg Ackermanna?

  • bóle kręgosłupa
  • rwy kulszowej
  • rwy udowej, barkowej
  • dyskopatie (przepukliny, wypukliny krążka międzykręgowego)
  • zespołowe bóle przeciążeniowe
  • dysfunkcje ruchowe kręgosłupa różnego pochodzenia
  • bóle pourazowe
  • bóle głowy i zawroty głowy (tzw. "szumy uszne")
  • bóle karku, sztywność karku
  • bóle w okolicach żeber, łopatek
  • bóle okolicy miednicy, pachwin
  • bóle stawów kończyn
  • odwracalne wady postawy

Jakie są przeciwskazania do stosowania metody?

  • zaawansowana osteoporoza
  • świeże złamania
  • gorączka
  • choroby nowotworowe
  • gruźlica kości
  • obustronny objaw Lasequa
  • znaczne osłabienie odruchów ścięgnistych
  • zaawansowane stadium choroby Bechterewa
TERAPIA MANUALNA WG MCKENZIE

W naszym szpitalu pracuje zaufany i doświadczony zespół fizjoterapeutów, posiadających uprawnienia do stosowania szerokiego spektrum metod terapeutycznych. Jedną z najczęściej wykorzystywanych technik w terapii kręgosłupa jest metoda McKenzie. Ten model terapii manualnej opiera się na bardzo szczegółowym wywiadzie z pacjentem, a także dokładnej obserwacji zmienności objawów podczas badania i wykonywania konkretnych testów (na specjalnie opracowanych protokołach diagnostycznych). Na podstawie zebranych informacji pacjent zostaje zakwalifikowany do jednego z trzech rodzajów zespołów klinicznych (posturalny, dysfunkcyjny lub zaburzeń strukturalnych), a to z kolei determinuje konkretny rodzaj i sposób postępowania terapeutycznego.

Duży nacisk kładziemy nacisk na naukę pacjenta prawidłowego wykonywania ćwiczeń oraz wykonywania czynności dnia codziennego w taki sposób, który pozwoli unikać sytuacji wywołujących ból. Prowadzimy tez działania profilaktyczne, która mają uchronić przed nawrotem bólu.

W jakich schorzeniach wykorzystuje się terapię manualną wg McKenzie?

  • bóle kręgosłupa szyjnego
  • bóle kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego zarówno miejscowe jak i dające objawy promieniowania w kończynach
  • dyskopatia (zarówno w stanie ostrym i przewlekłym)
  • bóle karku
  • rwa ramienna
  • bóle krzyża
  • rwa kulszowa
  • lumbago

Jakie są przeciwskazania do stosowania metody?

  • poważna patologia kręgosłupa
  • zespół ogona końskiego
  • nowotwory
  • objawy ucisku rdzenia kręgowego
  • złamania
  • rozległe deficyty neurologiczne
  • ból kręgosłupa o podłożu chemicznym
PNF

Niezbędnym elementem w pracy z pacjentami neurologicznymi i ortopedycznymi jest metoda PNF, czyli proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu. Celem metody jest  przywrócenie w jak najszerszym zakresie utraconych funkcji. W czasie terapii fizjoterapeuta odtwarza prawidłowe wzorce ruchowe wykorzystując proprioperecepcję. To pacjent wyznacza cel, który jest dla niego priorytetem do osiągnięcia - może to być wyjście na spacer, podniesienia kubka z wodą lub umycie włosów. Terapia jest nastawiona na indywidualnie określony przez pacjenta cel. Techniki stosowane w tej metodzie są bezbolesne a przy braku ruchu w zajętej części ciała możliwe jest wykorzystywanie części silnych i zdrowych tak, aby torować prawidłowy wzorzec ruchu w odcinku słabszym (iradiacja).

Terapię prowadzi się w różnych pozycjach od prostych np. leżenie tyłem po trudniejsze w klęku, kończąc w ruchu z zadaniem do wykonania. PNF proponuje ruchy naturalne, zbliżone do aktywności dnia codziennego, które są prowadzone trójpłaszczyznowo, wzdłuż diagonalnych (skośnych) osi ruchu i angażują wiele grup mięśniowych. Podczas terapii sumuje się wiele bodźców odbieranych przez pacjenta, co stanowi silną stymulację polisensoryczną. W ćwiczeniach aktywizowany jest wzrok, słuch, receptory dotyku, równowagi, czucia głębokiego i wiele innych. Podstawą, która daje możliwość aktywności na obwodzie (w kończynach) jest mocne stabilne centrum, czyli tułów, dlatego dużą wagę przywiązuje się do ćwiczeń stabilizujących mięśnie zwłaszcza dolnych części ciała.

Motywem przewodnim terapii jest tzw. positive approach, czyli pozytywna motywacja.

Dlaczego PNF?

Metoda PNF w usprawnianiu pacjenta wykorzystuje szereg stymulacji:

  • dotykowa – kontakt manualny (odpowiedni chwyt terapeuty stymuluje receptory skóry pacjenta i dokładnie określa kierunek wykonywanego ruchu)
  • wizualna – kontakt wzrokowy (kontrola i korekcja ruchu przez pacjenta; wzmocnienie napięcia mięśniowego)
  • werbalna – opis ruchu (uświadomienie pacjentowi określonego ruchu, poprzez krótkie wyraźne komendy)
  • opór manualny – zawsze odpowiednio dawkowany i dostosowany do potrzeb pacjenta (jego zastosowanie pozwala na torowanie ruchu, uzyskanie poprawy stabilności
  • kontrola motoryczna - wpływa na lepszą świadomość ruchu przez pacjenta
  • pobudzanie proprioreceptorów, które znajdują się w mięśniach, ścięgnach, czy torebkach stawowych (poprzez zastosowanie trakcji, aproksymacji i stretchingu)

W jakich schorzeniach wykorzystuje się terapię PNF?

  • ortopedia: stany po złamaniach, zwichnięciach, skręceniach, po wszczepieniu endoprotez biodra, kolana, barku, po artroskopii, usunięciu łąkotek, rekonstrukcjach więzadeł, kontuzjach sportowych, zerwaniu ścięgien, amputacjach
  • neurologia: udary mózgu, urazy mózgowo-czaszkowe, urazy rdzenia kręgowego, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, ataksja rdzeniowo-móżdżkowa, choroby móżdżku, polineuropatie, dystrofie mięśniowe, choroba Parkinsona, zaburzenia po zabiegach neurochirurgicznych, zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, neuralgie nerwu trójdzielnego i twarzowego)

Metoda PNF wykorzystywana jest również w pediatrii, w przypadku:

  • mózgowe porażenie dziecięce
  • zespoły genetyczne
  • przepuklina oponowo – rdzeniowa
  • rdzeniowy zanik mięśni i inne choroby nerwowo-mięśniowe
  • choroby demielinizacyjne układu nerwowego
  • wady postawy
  • skoliozy
NDT-BOBATH DLA DOROSŁYCH

NDT Bobath jest metodą o charakterze neurorozwojowym. Podstawą stosowania metody jest doskonała znajomość rozwoju neurofizjologicznego człowieka. Bobath dla dorosłych jest koncepcją terapeutyczną, w której praca z pacjentem ukierunkowana zostaje na konkretne, celowe zadania ruchowe.

Metoda NDT-Bobath wykorzystywana jest u pacjentów z neurogennymi zaburzeniami funkcji, ruchu i napięcia mięśniowego, po uszkodzeniu CUN. Terapia skupia się na przystosowaniu pacjenta do funkcjonowania w życiu codziennym z uwzględnieniem jego poziomu aktywności i współistniejących zaburzeń zachowań oraz kontroli motorycznej konsekwencji urazu oraz jego wpływu na możliwość wykonywania ruchów.

W pracy metodą Bobath kładzie się szczególny nacisk na:

  • normalizację i torowanie prawidłowego napięcia mięśni odpowiadających za prawidłową postawę i prawidłowy wzorzec ruchowy,
  • dynamiczne prowadzenie pacjenta w kierunku samodzielności poprzez zwiększenie jego własnej aktywności,
  • przygotowanie pacjenta za pomocą określonych ćwiczeń do realizacji konkretnych czynności dnia codziennego,
  • dążenie do wyhamowywania reakcji nieprawidłowych oraz uzyskania kontrolowanych ruchów selektywnych.

Powyższe cele uzyskuje się na drodze terapii funkcjonalnej, która przebiega w sposób zaplanowany, zadaniowy, przyjemny dla pacjenta, ukierunkowany na jego satysfakcję z rezultatów terapii, co następnie przekłada się możliwości uczestnictwa w życiu codziennym.

SUCHE IGŁOWANIE

W portfolio usług szpitala Vratislavia Medica z zakresu fizjoterapii znajduje się także bardzo skuteczna metoda leczenia zespołów bólu mięśniowo-powięziowego (MPPS) – sucha igłoterapia. Chociaż w terapii wykorzystuje się specjalny rodzaj igieł, metoda nie jest akupunkturą.

Celem zabiegów igłoterapii suchej są nakłucia napiętych pasm mięśniowych, gdzie zlokalizowane są punkty spustowe. To właśnie te miejsca wywołują dolegliwości bólowe u pacjenta. Badania wyraźnie wskazują, iż wzbudzanie lokalnej odpowiedzi drżeniowej napiętego pasma ma wpływ na stan biochemiczny punktu spustowego, a ostrzyknięcia lekowe nie są potrzebne.

W jakich schorzeniach wykorzystuje się igłoterapię?

Techniki suchego igłowania mają zastosowanie u pacjentów z MPPS (mięśniowo-powięziowe punkty spustowe) oraz sportowców, u których dochodzi do przeciążeń układu ruchu, urazów, naciągnięć, po długotrwałej pracy statycznej. Duży wpływ ma także stres, napięcie emocjonalne, problemy metaboliczne, niedobór witamin i mikroelementów jak np. witamin z grupy B oraz magnezu.

Jakie są przeciwskazania do stosowania metody?

  • żylaki
  • zakrzepica
  • owrzodzenia, różnego rodzaju
  • niezdiagnozowane złamania
  • osteoporozę
  • miejscowe i ogólne uszkodzenia skóry
  • infekcje
  • obrzęki limfatyczne
  • gorączkę
  • zbyt duży ból podczas terapii
  • zaburzenia krzepliwości
  • brak zrozumienia terapii przez pacjentów
  • igłofobia
  • zaburzenia czucia
  • guzy
  • krwiaki
  • implanty
  • rozrusznik serca
  • ciąża zagrożona
  • pacjenci psychiatryczni
  • alergie na materiały stosowane podczas igłoterapii suchej
  • epilepsja
  • ciężkie choroby płuc
TERAPIA CZASZKOWO-KRZYŻOWA

 Terapia czaszkowo-krzyżowa to bezpieczna i delikatna forma terapii manualnej, w której uruchamiane są procesy samoleczenia. Fizjoterapeuta nasłuchuje i przy ścisłej współpracy z pacjentem niweluje restrykcje i zaburzenia w jego ciele. Terapia opiera się na teorii ruchu zarówno kości czaszki jak i kości krzyżowej i przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego pomiędzy nimi. Prawidłowy rytm czaszkowo-krzyżowy wynosi od 6 do 10 cykli na minutę. Choroba zaburza ten rytm zwalniając go lub przyspieszając.

Terapeuta wpływa na ruchomość kości czaszki i przy pomocy delikatnych technik manualnych znosi dystorsje między nimi. Przy pomocy delikatnego dotyku, kompresji, trakcji terapeuta przywraca prawidłowy przepływ płynów ustrojowych. Każde zdarzenie typu trauma, uraz, wypadek zostawiają w ciele pacjenta ślad, powodując restrykcję w tkance łącznej. U małych dzieci może to być np. trudny poród lub owinięcie pępowiną. Terapia TCK pomaga odnaleźć te miejsca i poprawić lub zmienić przepływ w tkankach, które tej traumy doświadczyły.

W jakich schorzeniach wykorzystywana jest terapia czaszkowo-krzyżowa?

  • bóle i zawroty głowy
  • bóle kręgosłupa i stawów obwodowych
  • bóle w stawach skroniowo-żuchwowych
  • dolegliwości ze strony centralnego układu nerwowego
  • szumy w uszach i problemy ucha środkowego
  • dysleksja
  • urazy okołoporodowe
  • problemy trawienne
  • stany po urazach
  • skoliozy
  • kolki u dzieci
  • zespoły napięcia przedmiesiączkowego
  • nadpobudliwość u dzieci
  • nerwice
  • depresje
  • tiki
  • jąkanie
  • bóle bez konkretnych przyczyn – tak zwane dolegliwości psychosomatyczne

 Jakie są przeciwskazania do stosowania metody?

  • zapalenie opon mózgowych w ostrym okresie
  • niewygojone rany czaszki
  • guzy występujące w czaszce
  • tętniaki
  • udar niedokrwienny i krwotoczny mózgu w początkowej fazie
  • wodogłowie bezkomorowe
  • ostre stany zapalne
  • wysoka temperatura
  • choroby psychiczne
  • świeże urazy ortopedyczne do 48 godzin
  • przepuklina rdzenia przedłużonego
KINESIOLOGY TAPING

Kinesiology Taping to fizjoterapeutyczna metoda terapii, która obecnie znajduje szerokie zastosowanie w wielu specjalnościach klinicznych takich jak: ortopedia, pediatria, reumatologia, neurologia, traumatologia narządu ruchu czy chirurgia. Coraz częściej kinesiology taping stosowana jest jako uzupełnienie metod fizjoterapeutycznych wykorzystywanych w pracy z pacjentami.

Aplikacje plastrem wykonywane są po wcześniejszej ocenie zaburzeń mięśniowo- powięziowych. Ocenie podlega cały pacjent na podstawie specjalnych testów screeningowych, które pozwalają zidentyfikować przyczyny dysfunkcji i bólu. W wyniku aplikacji plastra dochodzi do pofałdowania skóry i zwiększenie tym samym przestrzeni pomiędzy skórą właściwą a powięzią. Dzięki temu dochodzi do usprawnienia krążenia krwi i limfy i aktywacje procesów samoleczenia.

Kinesiology Taping pomaga zniwelować problemy w obrębie narządu ruchu. Pacjenci bardzo dobrze tolerują plastrowanie, a efekty pojawiają się szybko, dzięki czemu kinezyterapia jest bardziej efektywna.

Kinesiotaping jako metoda polecany dla osób dorosłych ale także dzieci i niemowląt z uwagi na szerokie działanie terapeutyczne, ponieważ:

  • zmniejsza ból
  • usuwa zastoje i obrzęki limfatyczne
  • wspomaga pracę mięśni
  • koryguje niewłaściwą pozycje stawu
  • zwiększa zakres ruchu
  • zmniejsza odczucia bólowe
  • normalizuje napięcie mięśniowe i powięziowe
  • wpływa na endogenny system znieczulenia
  • usprawnienie krążenia krwi i chłonki
  • zmniejszenie zastojów tkankowych
  • zmniejszenie ryzyka kontuzji, podczas uprawiania sportu

W jakich schorzeniach wykorzystuje się Kinesiology Taping?

  • bóle kręgosłupa
  • bóle kolan (np. dolegliwości ze strony stawu rzepkowo-udowego)
  • dolegliwości bólowe barku
  • zapalenia pochewek ścięgnistych (np. w okolicy nadgarstka)
  • łokieć tenisisty
  • ostroga piętowa
  • stan po skręceniach i zwichnięcia stawów
  • dolegliwości ze strony ścięgna Achillesa
  • obrzęki
  • niestabilność stawów
  • urazy mięśni, więzadeł
  • usprawnienie procesów gojenia po urazach i operacjach np. rekonstrukcja ACL
  • korekcja wad postawy
  • blizny, krwiaki
  • przemęczenie mięśni
  • wzmożone napięcie mięśniowe
  • ograniczenia ruchomości stawów
  • dolegliwości bólowe
DOBOMED

Dobomed to specjalistyczna metoda terapeutyczna, która wykorzystywana jest w terapii skolioz idiopatycznych oraz w przygotowaniu do leczenia operacyjnego skolioz. Stosowana jako terapia samodzielna lub w połączeniu z leczeniem gorsetowym (gorset typu Cheneau).

Metoda składa się z 3 głównych elementów, które są indywidualnie dobierane do możliwości i potrzeb pacjenta:

  • przygotowanie czynnościowe poprzez różne techniki fizjoterapeutyczne do ćwiczeń właściwych
  • czynna trójpłaszczyznowa korekcja deformacji, która prowadzona jest w ściśle symetrycznych pozycjach wyjściowych zsynchronizowana z poszczególnymi fazami cyklu oddechowego
  • utrwalenie uzyskanej korekcji

Jakie efekty przynosi wykorzystanie metody DOBOMED?

  • zmniejszenie deformacji w skoliozach idiopatycznych
  • poprawa funkcjonowania układu oddechowego
  • wzrost wydolności fizycznej
SEAS

SEAS (Scientifc Exercises Approach to Scoliosis) to specjalistyczna metoda zachowawczego leczenia skolioz,  opracowana w Mediolanie, we włoskim instytucie kręgosłupa ISICO (Instituto Scientifco Italiano Colonna Vertebrale).

Jakie są założenia metody SEAS?

Głównym założeniem metody jest znalezienie optymalnych pozycji,  w których możliwe jest przyjęcie maksymalnie skorygowanej postawy ciała. Kolejny etap stanowi wypracowanie i utrwalenie   umiejętności utrzymania wcześniej wypracowanej pozycji ciała  podczas codziennych czynności życiowych (activities of daily living – ADL).

SEAS wyróżnia dwa podstawowe elementy:

  • naukę aktywnej korekcji postawy ciała (active self-correction – ASC)
  • kontrolę skorygowanej postawy ciała w trakcie wykonywanie ćwiczeń

Jakie efekty przynosi wykorzystanie metody SEAS?

  • poprawę estetyki ciała
  • poprawę jakości życia
  • zmniejszenie poczucia niepełnosprawności
  • zrównoważenie masy ciała (przebieg pionu, symetryzacja obciążenia kończyn dolnych)
FITS

Metoda FITS, czyli Funkcjonalna Indywidualna Terapia Skolioz wykorzystywana jest w terapii:

  • skolioz
  • wad postawy ciała
  • jako wspomaganie leczenia gorsetowego
  • jako przygotowanie do zabiegów operacyjnych
  • korekcja obręczy barkowej i miednicznej po operacji

Jest to terapia, w której każdy pacjent ma indywidualnie dostosowany program ćwiczeń w zależności od kąta skrzywienia kręgosłupa oraz od wyniku badania klinicznego.

Co obejmuje koncepcja FITS?

  • badanie klasyczne oraz badanie wg koncepcji FITS,
  • przygotowanie struktur mięśniowo-powięziowych ograniczających ruch korekcyjny, poprzez zastosowanie różnych technik energizacji mięśni.
  • budowanie nowych korekcyjnych wzorców postawy w pozycjach funkcjonalnych oraz ich stabilizowanie.

Jakie są główne założenia koncepcji FITS?

  • uświadomienie dziecku istniejącej deformacji kręgosłupa i tułowia,
  • wskazanie kierunku korekcji skoliozy.
  • relaksacja struktur mięśniowo-powięziowych ograniczających trójpłaszczyznowy ruch korekcyjny.
  • nauka prawidłowego obciążania stóp w celu poprawy ustawienia miednicy i równomiernego obciążania kończyn dolnych.
  • wzmocnienie siły mięśni dna miednicy oraz krótkich rotatorów kręgosłupa w celu poprawy stabilizacji dolnego tułowia.
  • nauka prawidłowego shiftu kręgosłupa w płaszczyźnie czołowej dla korekcji łuku pierwotnego ze stabilizacją (bądź utrzymaniem w korekcji) łuku wtórnego.
  • torowanie prawidłowego trójpłaszczyznowego oddechu korekcyjnego w pozycjach fizjologicznych.
  • wskazanie prawidłowych wzorców korygujących skoliozę oraz wszelkie deformacje tułowia związane ze skrzywieniem (asymetria ustawienia głowy, asymetria linii barków, łopatek, trójkątów talii i miednicy).
TRÓJPŁASZCZYZNOWA TERPIA STÓP

Trójpłaszczyznowa manualna terapia wad stóp u dzieci na podstawach neurofizjologicznych, jest specjalistyczną terapią ukierunkowaną na diagnostykę i terapię wad stóp u niemowląt i dzieci.

Koncepcja opiera się na wnikliwej analizie problemu związanego z nieprawidłowym ukształtowaniem stopy, a także z jej nieprawidłowym funkcjonowaniem, przekładającym się na zaburzenia chodu. Podczas terapii diagnozowane są różne wady stóp (stopa przywiedzeniowa, serpentynowa, suszkowata, końsko-szpotawa, piętowa i płasko-koślawa), a następnie ustalany jest indywidualny program usprawniania, dostosowany do potrzeb danego pacjenta. W terapii wykorzystywane są odpowiednie chwyty terapeutyczne, manipulacje, mobilizacje, a także specjalistyczne bandażowanie, które ma na celu utrzymanie efektu ćwiczeń.

W jakich schorzeniach wykorzystywana jest Trójwymiarowa Terapia Stóp?

Terapia wykorzystywana jest w pracy z niemowlętami oraz z dziećmi po pierwszym roku życia, u których wystąpiły:

  • zaburzenia w zakresie ukształtowania i funkcji stopy,
  • zaburzenia w zakresie ukształtowania i funkcji całej kończyny dolnej,
  • zaburzenia długości mięśni (szczególnie przykurcz przywodzicieli – ograniczenie odwodzenia).
NDT-BOBATH DLA DZIECI

NDT–Bobath jest jedną z wiodących metod neurokinezjologicznych stworzonych na potrzeby rehabilitacji niemowląt i dzieci. Istotą terapii jest szczegółowa analiza głównego problemu pacjenta z uwzględnieniem ograniczeń ruchowych, percepcyjnych i poznawczych, w kierunku ustalenia głównych celów terapeutycznych: krótkoterminowych i długoterminowych.

Jakie są założenia metody NDT-Bobath?

  • prawidłowe ukierunkowanie rozwoju psychoruchowego niemowląt i dzieci
  • dążenie do maksymalnej samodzielności pacjenta w życiu codziennym poprzez nauczanie niezbędnych dla niego funkcji
  • dążenie do poprawy jakości posiadanych już umiejętności
  • zapewnienie różnorodności i zmienności ruchów, co stanowi stymulację dla poprawy funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego
  • Wszystkie cele terapeuta stara się realizować ze szczególnym uwzględnieniem sfery emocjonalnej, psychicznej, poznawczej i społecznej pacjenta, co wyróżnia tę metodę na tle wielu innych. Metoda NDT-Bobath jest przyjazną dla dziecka metodą terapii, uwzględniającą naturalne potrzeby kontaktu emocjonalnego z bliskimi i otoczeniem

W jakich przypadkach wykorzystywana jest terapia NDT-Bobath?

  • opóźnienie rozwoju psychoruchowego
  • asymetria ułożeniowa i funkcjonalna
  • nieprawidłowe napięcie mięśniowe
  • wcześniactwo

Terapia stosowana jest także u dzieci po pierwszym roku życia, u których występują różnego rodzaju nieprawidłowości w zakresie budowy i funkcjonowania aparatu ruchu obejmujące:

  • zaburzenia neurologiczne
  • zaburzenia ortopedyczne
  • wady genetyczne
  • opóźnienie rozwoju psychoruchowego
  • przetrwałe asymetrie
  • wady postawy
TERAPIA M. VOJTY

Metoda tzw. odruchowej lokomocji wg. koncepcji neurologa dziecięcego Vaclava Vojty, oparta jest na diagnostyce i terapii zaburzeń rozwoju dziecka już w pierwszych tygodniach życia.

Jakie są założenia terapii m. Vojty?

Założeniem koncepcji Vojty jest występowanie od momentu poczęcia genetycznie zakodowanych globalnych wzorców lokomocji, które składają się na indywidualny program rozwoju ruchowego człowieka. Wszystkie mechanizmy potrzebne do zmiany pozycji ciała, pionizacji i lokomocji ujawniają się stopniowo i automatycznie w  miarę dojrzewania ośrodkowego układu nerwowego.

Metoda Vojty charakteryzuje się precyzyjnym i jednolitym modelem diagnostycznym zaburzeń psychomotorycznych pochodzenia mózgowego, na którego podstawie ustalany jest indywidualny program terapeutyczny.

W jakich przypadkach wykorzystuje się m. Vojty?

  • dzieci grup ryzyka,
  • dzieci ze stwierdzonymi zaburzeniami ośrodkowej koordynacji nerwowej (zokn),
  • dzieci z uszkodzeniami mózgu.
  • dzieci starsze z problemami powstałymi na tle zaburzeń ortopedycznych i neurologicznych.

Na czym polega terapia m. Vojty?

Terapia polega na stymulacji określonych miejsc na ciele dziecka, które mają na celu odruchowe uaktywnianie i wyzwalanie genetycznie zakodowanych mechanizmów lokomocji. Wielokrotna stymulacja powtarzana z odpowiednią częstotliwością i długością toruje połączenia nerwowe umożliwiające wypracowanie prawidłowych wzorców ruchowych, a nawet likwidację utrwalonych, patologicznych synergizmów. Jednym z ważnych elementów terapii jest przeszkolenie rodziców w zakresie stymulacji proprioceptywnej, co gwarantuje osiągnięcie celów terapii.

ISST SCHROTH

Metoda ISST Schroth (Międzynarodowa Trójwymiarowa Terapia Skolioz wg K. Schroth) jest nieoperacyjną terapią skolioz, pleców okrągłych („kifoza”, hiperkifoza, choroba Scheuermanna), pleców płaskich i innych zaburzeń postawy ciała.

Historia tej pochodzącej z Niemiec metody ma już blisko 100 lat i cały ten czas jest rozwijana przez kolejne pokolenia twórców i ich uczniów. Międzynarodowa Trójwymiarowa Terapia Skolioz wg K. Schroth jest najlepiej rozpoznawalną formą fizjoterapii skolioz na świecie: USA, Kanada czy wielu Europa, a także w Azja i Ameryka Południowa.

W Polsce pierwsze szkolenie metody Schroth odbyło się w 2017 roku.

Metoda ISST Schroth jest jedną z siedmiu metod Specyficznej Fizjoterapii Skolioz (PSSE) zatwierdzonych przez międzynarodowe towarzystwo leczenia skolioz SOSORT.

Jakie są główne cele metody ISST Schroth?

  • korekcja kręgosłupa w trzech wymiarach
  • poprawa ruchomości klatki piersiowej i funkcji oddechowych
  • poprawa wyglądu ciała
  • budowanie świadomości posturalnej pacjenta
  • nauczenie utrzymywania świadomej, poprawnej postawy w czynnościach codziennych
  • ustalenie programu ćwiczeń domowych
  • wsparcie dla terapii gorsetowej
  • uniknięcie leczenia chirurgicznego (jeśli to możliwe) lub przygotowanie do zabiegu i praca z pacjentem po operacji

Dzięki bardzo dokładnej klasyfikacji wady postawy ciała pacjenta (metoda Schroth tylko dla skolioz wyróżnia kilkanaście typów), terapeuta ma możliwość dobrania celowanych technik i ćwiczeń dla danego pacjenta.

Przebieg terapii

Badanie:

  • wywiad chorobowy
  • ocena zdjęcia RTG (jeśli jest dostępne)
  • badanie kliniczne – ocena postawy ciała i testy ruchomości

Mobilizacje tkankowe – Manualne uwalnianie ograniczeń ruchomości stawów i mięśni

Pozycja – ustawienie ciała w pozycji skorygowanej za pomocą prostych przyrządów w sposób dokładnie dostosowany do danego typu zniekształcenia ciała

Oddech korekcyjny – oddech trójwymiarowo kierowany w odpowiednie miejsca tułowia dla korekcji ustawienia żeber i kręgosłupa oraz polepszenia sprawności oddechowej

Aktywność mięśniowa – użycie specyficznych wzorców ruchowych aktywujących mięśnie dla jak najlepszej korekcji ustawienia elementów kostnych i jej stabilizacji

Postawa świadoma – utrzymywanie uzyskanej skorygowanej postawy pomiędzy ćwiczeniami i po nich

Nauka samodzielnego korygowania postawy w czynnościach codziennego życia – uwzględnia naukę poprawnego (dla danego typu zniekształcenia) siedzenia, stania, chodu i innych czynności, a także prawidłowej pozycji rozluźnionej do odpoczynku (także spania)

Cennik

UsługaCena
Konsultacja lekarza rehabilitacji medycznej - 1 wizyta150 zł
Konsultacja specjalisty fizjoterapii/terapia - 1 wizyta200 zł
Konsultacja fizjoterapety/terapia - 1 wizyta100 zł/160 zł

Nasi specjaliści

dr n. kf. Piotr Dominiak

Dyrektor ds. fizjoterapii
Specjalista fizjoterapii


Małgorzata Augustyn

Z-ca Dyrektora ds. fizjoterapii dziecięcej
Fizjoterapeuta


Zuzanna Ławniczak

Fizjoterapeuta


Zaplanuj wizytę

Informujemy, że Państwa zgłoszenie wysłane poprzez formularz kontaktowy, nie jest równoznaczne z rezerwacją wizyty.
Po przesłaniu zgłoszenia przedstawiciel Vratislavia Medica Sp. z o.o. skontaktuje się z Państwem celem potwierdzenia terminu i godziny wizyty.


DANE REJESTROWE:
Vratislavia Medica Sp. z o .o.
ul. Lekarska 1, 51-131 Wrocław
KRS: 0000373981 NIP: 898-21-83-459
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej, VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego
Wysokość Kapitału Zakładowego 37 470 000,00 zł w całości wpłacony
Rachunek bankowy w Santander Bank Polska S.A. o numerze:
67 1090 1522 0000 0001 2352 7868

ZAPLANUJ WIZYTĘ